Tekst: Iris Hageman
Beeld: Mitch Nieuwenhuizen en Riemkje Poortinga

Met goede voorspellingen en mooi weer in het vooruitzicht vertrok afgelopen oktober de eerste Boardchicks trip richting Marokko. Deze chick surftrip met Eva de Koning, Andrea Simal, Sharita van Hulst, Carmen van der Klooster en Iris Hageman werd een week met veel cleane golven, leerzame momenten en een trip om nooit te vergeten.

Adrenaline
Adrenaline is een trouwe vriend op een surftrip, tijdens surfsessies in andere wateren, waar de golven van oceaan zijn in plaats van van zee.
Ik kan me mijn laatste trip, vorig jaar, in Marokko herinneren waar we het laatste weekend de hoogste swell hebben gescoord. Peddelen voor je leven; richting de horizon want er komt opeens een monster set door die je niet eens wilt proberen te ducken en precies op je hoofd breekt als je er niet op je allerhardst op af peddelt.
Adrenaline vult mijn hele lichaam en ik trip zo hard op deze natuurlijke drugs dat ik al begin te trillen tijdens het uitpeddelen. Ik zie dat de enorme golven alleen maar hoger worden hoe dichter bij ik kom. Na een eerste succesvolle poging om in een van deze joekels in te peddelen O.D. ik.

Maar ook op vliegvelden vergezelt adrenaline me en kan het soms ook het onmogelijke mogelijk maken. Ruimschoots van te voren ontmoeten we elkaar op Brussel Charleroi, om boards bij elkaar in travelbags te schuiven.
Acht chicks én Bart (van Bartolomedia – onze camera man), een koffer met onderwaterbehuizing, 12 surfboards, 14 wetsuits, 5 boardbags en 72 minuten.
Na heel wat duwen en proppen: 6 boardbags, een extra tas om in te checken, 9 kg overgewicht en nog maar 7 minuten. Rennend van loket naar loket waar we extra bagage moeten betalen schiet niets op. Nog 3 minuten. De helft van ons loopt alvast vooruit, om een voet tussen de deur te zetten.
De rijen lijken te lang om het nog te gaan halen, maar iedereen komt er nét op tijd door, met tassen half open en schoenen en riemen in onze handen naar de laatste stop, waar we wéér gestopt worden omdat de onderwaterbehuizing blijkbaar nog niet betaald was.
Ik ren naar het vliegtuig, waar de piloot me lachend verwelkomt: ‘Welcome on board on the flight to Madrid’. ‘MADRID? Where’s the plain to Agadir?’ Hij barst in lachen uit omdat hij mijn gezichtsuitdrukking ziet en ik er vol in ben gelopen. Ik vind het ook best grappig, maar of hij wel even op de rest van ons wil wachten. Met een dikke knipoog: kom binnen, we wachten op ze.
10 minuten verder, 290 euro lichter, en 10 km hoger zitten we lachend in de luchtbus. Bij te komen van deze rush.

Onderweg
Op surftrip draait het uiteraard om één ding: de beste golven zoeken met de meeste potentie. Vanaf Dfrost Surfhouse, Taghazout scheuren we van hot naar her, Banana Point, Anchor en Killers. Maar geen van de points lopen. Hoewel we leuke golfjes vinden op Devils Rock en K11, zijn we na een paar dagen met kleine surf van de beach breaks klaar om op verkenning te gaan.

In onze mini karavaan van twee auto’s en alle boards op het dak, rijden we door Agadir, het Rotterdam van Marokko. Een urban nieuwbouw stad met een internationale haven. Maar dan is de haven bestemd voor het aanvoeren, afvoeren en roken van Sardientjes. Het straatbeeld bestaat uit Marokaanse nieuwbouw en aangelegd stradsgroen in de vorm van palmbomen. Tussen de stoffige kraampjes: lange kledij, allerlei soorten voertuigen van vrachtauto’s, driewielers tot brommers, vrouwen in gekleurde jurken met gestylde hoofddoeken, en mannen met snorren.
Ergens zijn we een enorm contrast. Met onze surfboards, strandkleding, mp3’s, en nagellak. Anderzijds voel ik me ook als een sardientje in het water. Rond rijden met alles wat je nodig hebt, op zoek naar de perfecte golf.

Na x-tijd vinden we een dorpje verstopt achter zandheuvels, bestaand uit beton, zand en visnetten.
Bij aankomst zien we een uitgestrekt strand met heel veel golven maar nog meer rotspartijen, en niemand in het water!
We willen er in, zonder twijfel. Maar eerst even de situatie goed in schatten. Waar peddelen we uit? Waar kunnen stromingen en rotsen in ondiep water onverwacht opduiken?
Van veraf lijken de golven al groot en met aardig wat wind zijn de meeste sets redelijk blown out en lijkt het moeilijk te surfen.
De local knowledge komt van een paar vissersmannen met ongeschoren gezichten, vieze shirts, dikke buiken, en geen surf ervaring. Zonder toegang tot het internet zijn zij de meest betrouwbare bron van kennis.
Met hoog water zal er een surfbare lijn de baai in lopen legt Bubba ons uit met een dikke glimlach die zijn gele tanden ontbloot. ‘Weet die man überhaupt waar wij op zoek naar zijn?’ vraag ik me af. We besluiten het er op te wagen, en gelijk krijgt hij. Al is het een slappe golf, hij is redelijk lang, vooral leuk voor de longboardsters onder ons en we hebben de hele baai voor onszelf.

Groep vs individu
Terwijl we zoeken naar golven zien we steeds meer van de kust, het landschap en de cultuur. Muntthee, Tajine, Moskeeën en Souks. Een significant cultuur verschil wat minder zichtbaar is maar wel degelijk te merken, is het collectivisme.
In tegenstelling tot onze individualistische samenleving waarin we alles solo doen, telt in Marokko het ´samen´. Het groepsbelang gaat voor het belang van het individu. Je hoeft het leven niet in vakjes in te delen en te plannen; in de Marokaanse cultuur is er meer ruimte voor leven met de dag, Inshallah!
‘Sorry, ik heb geen tijd’ is dan ook geen geldig excuus om onder het zoveelste theekransje uit te komen. Interpersoonlijke relaties gaan voor deadlines of ander werk en de gastvrijheid is oneindig.
Alhoewel wij als groep nieuw voor elkaar zijn, en de helft van ons elkaar nog niet kende, draait het bij ons ook om een collectief belang. Hoewel we als groep wat trager zijn en vaker een doelwit zijn voor verkopers, mag dat de pret niet drukken. Het is ook super gezellig en motiverend. We komen er al snel achter dat we allemaal wel iets gemeen hebben; gedeelde vrienden, dezelfde middelbare school, of we hebben dezelfde plekken op de wereld bereisd. En samen komen we met elkaar op plekken waar we anders niet gekomen waren.
Surfen is iets heel individueels, maar anderzijds is er niets zo fijn als surfen met je vrienden.

We rijden door naar de volgende besteming. De surf is rommelig maar er zit zeker wat hoogte in en iedereen is direct stoked.
Oude vrienden, die we kennen van de vorige trip, verwelkomen ons en ‘s avonds zitten we gezamenlijk te eten.
De dag er na is de surf weer wat kleiner maar ook veel cleaner.We duiken er snel in en er volgt een heerlijke sessie. Iedereen pakt lekkere golven, er worden golven gedeeld, en ook worden er halverwege boards geruild, en dit alles terwijl het zonnetje schijnt.
Surfen met de chicks en een paar vriendelijke locals voelt opeens als de normaalste zaak van de wereld. Terwijl we onze spullen pakken om weer richting Taghazout te rijden bedenk ik me dat deze plek een vertrouwde omgeving is geworden en verwonder me er over dat je je zo thuis kan voelen op reis. Gedeelde smart is halve smart, oftewel L0L+L0L= HIHI .

Eindelijk dikke bakken
Op dag 6 wordt er gesurft op K11, een longboard break in de buurt van Taghazout, waarvan de inside voor de shortboardsters ook leuk is. .
We surfen hier ook de dag er na, alweer de laatste ochtend van de trip.
We staan allemaal te popelen want er belooft een nieuwe, grote swell aan te komen. De ochtend begint met een dikke ochtend mist waardoor we de golven bijna niet zien, gelukkig klaart deze op zodra we het water in gaan, en de sets worden hoger met het opkomende getij.
Fotografe Mitch doet ons allen versteld staan dat terwijl ze ziek is en er ruim 3 meter binnen rolt, ze haar flippers ombindt en ons met de onderwatercamera en een big smile volgt.
Tijdens een stevige wipe out snapt mijn leash. Ik watertrappel wat rond in de impact zone, de situatie analyserend. Zonder board merk ik goed hoeveel stroming er eigenlijk staat. ´Het is maar water´ ‘gewoon zwemmen’, mompel ik tegen mezelf. Toch ben ik blij als ik de silhouet van Carmen zie. Gelukkig hoort ze me en ik krijg een lift naar de kant. Daar aangekomen, ligt m’n board ongeschonden tussen twee rotsen op ons te wachten. Lachend lopen we weer terug naar de auto. Het is tijd om het vliegtuig in te gaan, maar wat een ochtend en wat een trip!

Alle surffoto’s zijn genomen met behulp van een onderwaterhuis van onderwaterhuis.nl

check hier de BoardChicks Marokko video