“Hier?”
“Nee, daar liggen allemaal onderbroeken op de grond. Is al geclaimed, denk ik.”
“Hier?”
“Nee, dan ruiken we de wc’s. Ik denk niet dat we dat willen.”
“Oh ja, oké, hier?!”
“Ja, is goed. Oh wacht! Staat er stroom op het hek?”

Na anderhalf uur onzichtbare scheerlijnen en scherpe haringen te hebben ontweken, gooien mijn vriend en ik met een beetje passen en meten onze werptent de lucht in. Aan de rand van de zee van gekleurd textiel, met uitzicht op de eendjes staat onze felgroene tent verscholen achter een aanzienlijk comfortabelere 6-persoons. Met wat cash in mijn bh geschoven, een paar snelle vegen zonnebrand over mijn neus en mijn festivalbandje strak om mijn pols ben ik ready to go: bring on MadNes 2015!

Tekst: Liza Sie
Foto’s: Boas van Olden

_DSC3464_Boas_van_Olden

_DSC3424_Boas_van_Olden

Magic MadNes

In vergelijking met vorig jaar moeten festivalbezoekers dit jaar een grotere afstand afleggen tussen de camping en het festivalterrein. Maar gelukkig halen en droppen pendelbussen (mét airco!) festivalgangers elke tien minuten en zijn er fietsen verkrijgbaar. Het weer, met temperaturen rond de 30 graden, is dit weekend helemaal top! Helaas betekent dit ook dat de zee zowat in een rocker loopt, maar dat mag de pret niet drukken.

MadNes viert dit jaar haar achtste verjaardag, maar voor mijn tenen is dit de allereerste keer dat zij mogen wiebelen op de maat van de muziek in het witte zand van dit feestelijke eiland. Het festivalterrein overtreft mijn verwachtingen. Vrolijke vlaggen, een schattig reuzenradje, grote en kleine tenten en kleurrijke keukens begroeten mij achter de duinen. En die glijbaan bij de ingang? Super sick! Maar in classic-Liza-stijl heb ik natuurlijk weer de minst praktische outfit aan om dit  avontuur te beleven en komt er meer rok dan meisje uit de glijbaan, maar dat terzijde. Eenmaal binnen heb ik maar één doel: eten vinden. Maar dat blijkt ook een uitdaging. Ik heb zo veel honger, maar kan niet kiezen! Ik ben beland in een wervelstorm van broodjes shoarma, maiskolven, pannenkoeken en speciale biertjes. Met een broodje shoarma en een biertje (op basis van zeewater!) zakken mijn billen in het duin en geniet ik van het uitzicht op de halfpipe.

899096_10152871707165997_1026929852_o

_DSC3482_Boas_van_Olden

Nadat ik mijn buikje rond heb gegeten doe ik een rondje langs alle gekke tentjes en busjes. Bij de één kun je hoelahoepen, bij de ander kan je karaoke zingen en bij één tentje kan je zelfs je telefoon opladen met energie die wordt opgewekt van bananenschillen! Talk about origineel. Om half acht sta ik weer paraat bij de halfpipe waar de mannen van DTX13 en een handjevol skaters een sicke demo geven. Té dikke airs, te veel stijlvolle flairs en ontelbare i-don’t-cares zorgen voor ge-‘wauw’ bij het publiek. Na de eerste show heb ik zo’n droge keel van al het gejoel dat ik maar weer op zoek ga naar wat brouwsel. Maar tijdens mijn zoektocht hoor ik plotseling vanuit de Mainstage-tent het geluid van brullende leeuwen.

“Deze mensen hebben nu al een ‘kater’ te pakken,” giechel ik tegen mijn vriend.
“Nice!”, lacht hij. “Ik denk dat het ’t Tropische Uurtje is. Klim op mijn rug en maak een dierengeluid, dan krijgen we het tweede biertje gratis!” Onzeker loop ik achter hem aan en voordat ik er klaar voor ben heeft hij me al op getild en kijkt de barvrouw mij vragend aan. “Miauw?”, poeslief maar niet mega overtuigend vraag ik het blonde meisje om vier biertjes. “Nou vooruit dan.” Score!

Met super tunes  in de Mainstage-, BaroNes-, Greenstage- en The Rits-partytenten vliegt het bier, mijn geld en de avond te snel voorbij. Gelukkig is het weekend nog maar net begonnen en rol ik die nacht voldaan mijn tent in.

_DSC3361_Boas_van_Olden

Katerdag

Na een korte, maar zeer warme nacht weet ik het zeker: dit is geen tent. Hoogstens een veredelde slaapzak. Ik voel me als een rups in een cocon; alleen kom ik er zeker niet uit als een vlinder.

Met een vers croissantje die vriendlief voor me heeft gehaald en de Madnekst krant op schoot kom ik langzaam weer tot leven. Na een halfuurtje opstarten, vul ik mijn rugtas met water en om 10 uur sta ik op het strand te kijken naar worstelende wetsuits in de branding: de clinics zijn begonnen. Overal zijn mensen vlijtig aan het slacklinen, kiten, surfen en bewegen. Ook vind ik dansende mensen in de tenten en joggende fanatiekelingen op het strand. Zelf snuffel ik even bij alle stands in de Mainstage-tent en ga met nieuwe veren in mijn haar een nóg vrolijkere dag tegemoet.

Zaterdag vliegt voorbij door alle leuke ditjes, lekkere datjes en luie dutjes. Om zes uur trakteert MadNes ons op een heerlijke chili con carne en zit ik voldaan weer klaar voor de eerste BMX show. Waar ik niet klaar voor zit is het spektakel dat zich boven de BaroNes tent afspeelt na afloop van de show. Het hele strand draait hun hoofd verbaasd naar boven en iedereen houdt zijn adem in: één van de mannen van Slacktivity balanceert op een touw dat tussen twee tentpalen is gespannen. Alle telefoons komen tevoorschijn en binnen no time staat heel Instagram vol met filmpjes van de waaghals die meters boven de grond zonder zekeringen over het koord rent. Hashtag ‘heeft-hij-geen-moeder-of-zo!?’.

11721908_10155749880910623_418238817_n

De allerlaatste BMX show is de perfecte ender. Met lasers, rook en vuur is de big air wedstrijd indrukwekkender dan voorgaande keren. Het publiek juicht de mannen nog één keer toe voordat zij hun biertjes uit het zand graven en zich begeven naar de dichtstbijzijnde tent met muziek. Met alweer mijn vierde glaasje Captain ‘zorgen-zijn-voor’ Morgan, dans ik tot ik niet meer kan. Na de zoveelste keer langs de shoarmatent te hebben gelopen kan ik de heerlijke aroma’s niet meer weerstaan. Van mijn laatste muntjes scoor ik een BVO-tje (broodje voor onderweg) en is het tijd om te rennen (lees: strompelen) naar de bus.

Eenmaal op de camping kruipen ik en mijn vriend vermoeid en verslagen weer in onze klamme en veels te kleine cocon: “Adem jij eerst, schat? Dan pak ik de volgende 30 seconden.”

_DSC3514_Boas_van_Olden

Zo’n dag

“Heet!”
Om half 9 scheur ik de lange broek waarmee ik vijf uur geleden in slaap ben gevallen zo snel mogelijk van mijn benen.
“Heet!!”
Ook mijn jas en mijn topje worden de tent uit geslingerd.
“HEET!!”
Voordat ik het weet sta ik in mijn onderbroek en bh voor de tent om zoveel mogelijk verkoelende wind te pakken. Die wind vang ik, maar de afkeurende blikken van mijn buren ook.

“Code geel!”, hoor ik iemand zeggen terwijl ik (zonder lenzen in) over de 67e scheerlijn struikel. Voor één seconde is mijn lever bang dat dit bier betekent, maar als ik de wolken in de verte zie naderen versnel ik mijn loopje. Mijn vriend heeft het ook begrepen en de lieverd is al begonnen met het inklappen van de tent.
“Het is nu nog warm, maar daar komt heel snel verandering in, so let’s move!”
Er is niet genoeg water in de wereld om mij te redden en ook de Lion-chocoladereep gaat er met moeite in. Maar met genoeg aanmoediging weten we toch de boot van half elf te redden. Vanaf het dek werp ik nog één blik achter me en zwaai ik naar de donkere deken die over Ameland heen rolt: “Tot volgend jaar, MadNes. Je was magisch.”

_DSC3543_Boas_van_Olden

_DSC3374_Boas_van_Olden _DSC3447_Boas_van_Olden